Μια από τις βασικές αρχές όσων ασχολούνται με εφαρμογές Τεχνητής Νοημοσύνης είτε ως δημιουργοί, είτε ως χρήστες, είναι να ‘δρουν υπεύθυνα’ -αν και, προσωπικά, ο αγγλικός όρος ‘act responsibly’, μου ακούγεται πιο δυνατός και ταιριαστός από τον αντίστοιχο ελληνικό.

Με άλλα λόγια, να σκέφτονται και να υπολογίζουν ποιες αρνητικές επιπτώσεις μπορεί να έχει ένα προϊόν (ή και υπηρεσία) που βγάζουν στην αγορά, αλλά και τι συνέπειες (πάλι, αρνητικές) μπορεί να έχει η όποια χρήση του από μια επιχείρηση ή οργανισμό. Συνήθως, αυτά τα δυο είναι αλληλένδετα, αλλά βέβαια το κύριο βάρος πέφτει στον δημιουργό, αφού από εκείνον ξεκινά -θεωρητικά, γιατί υπάρχει πάντα και το ενδεχόμενο της κακής ή βλαπτικής χρήσης- το πρόβλημα.

Έτσι, αποκτά ξεχωριστή σημασία η ‘αυτοσυγκράτηση’ της Anthropic, εταιρίας γνωστής κυρίως από το Claude, το δικό της μοντέλο GenAI, που αντί να προχωρήσει σε μια πανηγυρική ‘πρεμιέρα’ του, καταπώς φαίνεται, ικανότατου νέου μοντέλου της Mythos, προτίμησε να ‘τηρήσει σιγή ασυρμάτου’ και να κάνει μονάχα μια περιορισμένη και απολύτως ελεγχόμενη διανομή του (Mythos Preview) σε εταιρίες τεχνολογίας και κυβερνοασφάλειας, στο πλαίσιο του project Glasswing, ώστε να το δοκιμάσουν εκείνες πρώτα και να αποφανθούν για τους πιθανούς κινδύνους που ενδέχεται να κρύβει η χρήση του.

Βλέπετε, το συγκεκριμένο μοντέλο που η ίδια η δημιουργός του χαρακτηρίζει ως ‘εξαιρετικά αυτόνομο’ με προηγμένες δυνατότητες σε θέματα λογικής, ενδέχεται να κάνει μεγαλύτερο κακό παρά καλό, αναλόγως της χρήσης του, καθώς έχει τη μοναδική ικανότητα να εντοπίζει σφάλματα και ‘κερκόπορτες’ σε συστήματα ασφαλείας, εκατοντάδες ή χιλιάδες από αυτά, αποκαλύπτοντας και πιθανούς τρόπους ‘αξιοποίησής’ τους. Οπότε, η Anthropic προτίμησε να το δείξει πρώτα στους άμεσα ενδιαφερόμενους, προκειμένου να καθορίσουν από κοινού τα μέτρα ασφαλείας (ή, αν θέλετε, αποτροπής του χειρότερου), που πρέπει να ληφθούν, ώστε να ‘θωρακιστούν’ για την (απευκταία μεν, υπαρκτή δε) περίπτωση που θα πέσει σε χέρια κακόβουλων.

Μάλιστα, μ’ αυτή την κίνηση δημιουργεί θετικό προηγούμενο, γιατί -όπως διαβάσαμε στο πάντα έγκυρο αμερικανικό ειδησεογραφικό site ‘Axios’- την ίδια τακτική, της σε κλειστό κύκλο δοκιμαστικής αποδέσμευσης πρόκειται να ακολουθήσει και η OpenAI με το ανάλογο του ‘Μύθου’ δικό της μοντέλο, έχοντας στήσει ολόκληρο πρόγραμμα γι’ αυτόν τον σκοπό, με τίτλο ‘Trusted Access for Cyber’.

Το ίδιο site επιβεβαίωσε πως ο Mythos ανακάλυψε στη διάρκεια των δοκιμών και των ελέγχων του bugs και γενικότερα προβλήματα ασφαλείας ‘σχεδόν σε κάθε σημαντικό λειτουργικό σύστημα και φυλλομετρητή, κάποια εκ των οποίων δεν είχαν εντοπιστεί από ανθρώπους-ελεγκτές επί ολόκληρες δεκαετίες’. Επιπλέον, στη συντριπτική πλειοψηφία (πάνω από 83%) από τις τρωτότητες που ανακάλυψε, μπόρεσε εύκολα να προτείνει τρόπους ‘αξιοποίησης’ – ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, κατά το Axios, ήταν η επέμβασή του στο kernel του Linux, λειτουργικού συστήματος που σήμερα χρησιμοποιείται ευρύτατα σε χιλιάδες servers, ανά τον κόσμο, όπου όχι μόνο βρήκε ευπάθειες, αλλά και προσπάθησε να τις αναδείξει κρυφίως, με τη χρήση θεωρητικά απαγορευμένων προγραμμάτων και μεθόδων…

Όμως, όπως όλα δείχνουν, ακόμα κι αν η Anthropic με την OpenAI αναβάλουν για κάποιους μήνες τις παρουσιάσεις των νέων μοντέλων τους και προχωρήσουν στις απαιτούμενες -για λόγους προστασίας των χρηστών- ρυθμίσεις, είναι πλέον θέμα χρόνου να βγουν στην αγορά μοντέλα -ουσιαστικά, ‘πράκτορες’- που θα έχουν αυτές τις δυνατότητες και δεν θα είναι επαρκώς προστατευμένα. Τι γίνεται σ’ αυτή την περίπτωση; Η υπευθυνότητα, στην οποία αναφερθήκαμε προηγουμένως, θα μείνει στα χαρτιά ή θα γίνει πράξη; Και από ποιόν θα γίνει αυτό; Στο project Glasswing συμμετέχουν -για την ώρα- μονάχα αμερικανικές εταιρίες. Τι θα συμβεί, αν -λέμε, τώρα- μια κινέζικη εταιρία πετύχει κάτι ανάλογο; (αν δεν το έχει κάνει ήδη, χωρίς όλοι εμείς ‘εκεί έξω’ να το γνωρίζουμε…)

Κακά τα ψέματα, ο ρόλος της Τεχνητής Νοημοσύνης είναι πλέον καταλυτικός και στα γεωπολιτικά παιχνίδια, καθώς από ‘εργαλείο’ μπορεί κάλλιστα να γίνει ‘όπλο’, ανάλογα με τις διαθέσεις του χρήστη. Με τούτα και μ’ εκείνα, ενδέχεται να περνάμε σε μια νέα εποχή –‘χαοτική’ την χαρακτήρισε, πιθανότατα επιεικώς ο Economist, σχολιάζοντας πρόσφατα αυτό το ‘σημείο καμπής’- κατά την οποία για το καλό όλων μας θα πρέπει να βρεθεί ένα καινούριο ‘modus vivendi’, μ’ άλλα λόγια, ένας νέος τρόπος επιβίωσης -συγχωρείστε μου τη λέξη, μακάρι να μη βγει ποτέ αληθινή…